Genelde “geek” girişimcilerin, “iş” tarafını bilen bir ortak bulduklarında
(mümkünse MBA diplomalı) herşeyin güzel olacağı varsayımı vardır.
Yanlış.
1.) Geliştiriciler, şirkete herhangi birinden çok daha fazla değer katar.
2.) 1. maddedeki varsayım, şirketin büyüklüğü ile ters orantılıdır.
Gayet basit.
Kime rakip olacağımızı seçmek için elimizde 4 tane aday var..
Pazarımızdaki rakip:
1-) büyük ve aptal
2-) büyük ve akıllı
3-) küçük ve aptal
4-) küçük ve akıllı
Bu saptamayı 37 Signals ın Danimarkalı kurucu ortağı (ismini şu anda hatırlamıyorum google yapmaya da üşendim ) arkadaşın bir sunumunda duymuştum.
Kesinlikle haklı.
Neden startup lar, Fortune 500.000 e odaklanmıyor da illa bir sonraki facebook olmak istiyor ?
Oysa ahmet amca, veli efendi, ayşe teyze tatmin etmesi gayet basit ve harika bir kullanıcı kitlesi…
Nam-ı diğer, Fortune 500.000
Bu kitleye öyle bir ürün sunsak ve hepsinden 1 dolar alsak, ayda 500.000$ eder
ve yarım milyon dolar, gerçekten çok iyi para…
ne yapayım da kazanayım ?
Çok basit…
Kimsenin umrunda olmayan birşeyi yaparsınız da ondan….
O “mükemmel” fikriniz, size mükemmel gelmiştir. Bana değil, diğerlerine de değil… ee ? nokta. bitti.
E o “süper” fikri nasıl bulacağım ?
Etrafıma baktığımda, Türkiye’de bir çok internet girişimi görüyorum.. Çoğu malesef başarısız olacak…
Malesef diyorum çünkü, herşeyden bağımsız olarak, girişimin başarılı ya da başarısız olmasının ölçütü,benim için o işin başındaki insanların kalitesi ile doğrudan ilişkili.
Daha sonra üretim, finans, pazarlama ve satış geliyor.
Neden ?
